depre(se)syjnie

warstwa kurzu zebrała się na mym blogu.

okazuje się, że 4 długie weekendy z rzędu nie przyczyniają się do nadrabiania zaległości, a wręcz przeciwnie. duża ilość wolnego czasu sprzyja odkładaniu wszystkiego na później, a systematyczność nigdy nie była moją najmocniejszą stroną i jaki tego efekt, każdy może się domyślić.

pozytywne były te długie weekendy i niezapomniane, a chwilami legendarne można by rzec. aż żal bierze, że tylko malutka część zastała uwieczniona i zapisana w formacie jpg na dyskach twardych, a reszta prędzej czy później zblaknie i pokryje się patyną by ostatecznie zniknąć.

nie wiedzieć kiedy minął blisko miesiąc, długie weekendy się skończyły, a ja stoję pod ścianą i na karku czuję oddech zbliżającej się sesji. sesji, którą fajnie byłoby zamknąć w czerwcu, bo nawet wizja pocieszania przez pewnego pana nie przemawia za wrześniowymi terminami;)
takoż siedzę zakopana w notatkach i… właściwie na siedzeniu się kończy, bo od uczenia się odrzuca mnie ze wstrętem.
wszystko wydaje się być ciekawsze i tak np. wczoraj w okolicach 19:00 w ramach nauki chwyciłam za odkurzacz, czym wprawiłam młodszego w osłupienie:)

potrzebna mi solidna porcja motywacji. wie ktoś gdzie sprzedają takie rzeczy?
i przy okazji dawkę dobrego humoru, bo wyczuwam nadchodzącą depresję. co tu dużo mówić, ciężkie czasy nastały.

nic to. uciekam posiedzieć w otoczeniu makulatury…