środek

niby środek, ale jakoś tak do końca dalej niż bliżej.
z pozytywów wykład z fizyki. pozytywny, bo ostatni!

w ramach hydrobiologii standardowe grzanie kości w słońcu na placu krakowskim, obfitującym w krwiożercze gołębie, których głównym celem jest wymordowanie jak największej ilości studentów i zjedzenie ich zwłok! niewtajemniczeni mogą tego nie wiedzieć, ale my rozgryzłyśmy ten podstępny plan niczym zawiłą fabułę horroru klasy b ;)

na deser kolos ze zdziru. niestety przedmiot nie traktuje, wbrew sugestii pewnego pana, o sex, drugs & rock’n'roll i moje wewnętrzne ja mówi, że bardzo nie bardzo, ale zobaczymy.

a w ogóle to nie mogłam w nocy spać przez takiego jednego, który przeczytawszy te słowa powinien się trzasnąć w twarz i to mocno! ;)

pozytywnie i wtorek

na dnia początek miły komentarz.
później garść smsów uroczych od osoby coraz bliższej.
uczelniane sympatyczne rozleniwienie.
butki nowe.
a w domu radosna wiadomość.
i ciacho z czekoladą.

póki co nie daję się depre(se)sji.
i tak ma być!

–

90 minut kolosa, na którego nie umiałam.
150 minut okienka na gliwickim rynku.
30 minut latania po sali z miarką.
150 minut umierania z nudów w bufecie.
45 minut uzbrajania gruntu w tęczowe kolory.
i do domu!

a Zajc miał urodziny. a to ci! ;)

depre(se)syjnie

warstwa kurzu zebrała się na mym blogu.

okazuje się, że 4 długie weekendy z rzędu nie przyczyniają się do nadrabiania zaległości, a wręcz przeciwnie. duża ilość wolnego czasu sprzyja odkładaniu wszystkiego na później, a systematyczność nigdy nie była moją najmocniejszą stroną i jaki tego efekt, każdy może się domyślić.

pozytywne były te długie weekendy i niezapomniane, a chwilami legendarne można by rzec. aż żal bierze, że tylko malutka część zastała uwieczniona i zapisana w formacie jpg na dyskach twardych, a reszta prędzej czy później zblaknie i pokryje się patyną by ostatecznie zniknąć.

nie wiedzieć kiedy minął blisko miesiąc, długie weekendy się skończyły, a ja stoję pod ścianą i na karku czuję oddech zbliżającej się sesji. sesji, którą fajnie byłoby zamknąć w czerwcu, bo nawet wizja pocieszania przez pewnego pana nie przemawia za wrześniowymi terminami;)
takoż siedzę zakopana w notatkach i… właściwie na siedzeniu się kończy, bo od uczenia się odrzuca mnie ze wstrętem.
wszystko wydaje się być ciekawsze i tak np. wczoraj w okolicach 19:00 w ramach nauki chwyciłam za odkurzacz, czym wprawiłam młodszego w osłupienie:)

potrzebna mi solidna porcja motywacji. wie ktoś gdzie sprzedają takie rzeczy?
i przy okazji dawkę dobrego humoru, bo wyczuwam nadchodzącą depresję. co tu dużo mówić, ciężkie czasy nastały.

nic to. uciekam posiedzieć w otoczeniu makulatury…

%

procentowe szczęście procentuje
bólem głowy i wyrzutami sumienia

dlatego dziś powtarzasz
‘to ostatni’
unosząc kolejny kieliszek

dlatego jutro wyjęczysz
‘nigdy więcej’
odkręcając butelkę wody

Wspomnień czar

Tym razem będzie wspomnieniowo. Mamy styczeń, wszyscy opatuleni szalikami gnają przed siebie marząc o gorącej czekoladzie. Tak prezentowały się katowickie ulice, gdy na Śląsk zawitał Budyń.

fot. Jadwiga Lemańska

Zero Instytut – miejsce, w którego istnienie przez pewien czas nie bardzo wierzyłam. Widziałam ulotki i plakaty reklamujące klub, lecz pozostawał on dla mnie zagadką. W dzień planowego otwarcia, redakcyjnie ruszyliśmy w teren i mimo nieprzyjaznej aury wkroczyliśmy na ulice Gliwicką. Po kilku minutach poszukiwań zaleźliśmy schody i drzwi zamknięte na głucho, a na nich kartkę, że z powodu przyczyn niezależnych otwarcie jest przeniesione na za tydzień.

Krótko mówiąc nie zaczęli zbyt dobrze. Zastanawialiśmy się nawet czy to nie jakiś projekt na modę „Czeskiego snu” i jesteśmy filmowani z ukrycia…

Na widok plakatów czy zapowiedzi w gazetach z Zero Instytut jako miejscem planowanego wydarzenia myślałam „uwierzę jak zobaczę, zobaczę jak pójdę, a że nie pójdę to nie zobaczę, więc nie wierzę”. Może dziecinne, ale chyba jednak liczy się dla mnie pierwsze wrażenie. Mój sceptycyzm trwał, jak się jednak okazało, do czasu.

18 stycznia w Zero Instytut miał odbyć się koncert Budynia i Sprawców Rzepaku i nie mogło mnie tam nie być, a zarazem jeśli ktoś mógł zatrzeć nienajlepsze pierwsze wrażenie to był to niewątpliwie Budyń.

Jacek Szymkiewicz, bo to właśnie on kryje się za pseudonimem Budyń jest jedną z moich ulubionych postaci na polskiej scenie alternatywnej. Jego niecodzienne teksty nadające nową jakość pojęciu „zabawy słowem” plus pokręcona muzyka, w której łączy się wszystko ze wszystkim, a nawet więcej, owocują nadspodziewanie dobrym efektem. Dobrym jednak tylko w wydaniu studyjnym, ponieważ na żywo efekt jest wręcz fenomenalny. Staje się tak za sprawą samego Budynia, który komunikacji z publicznością mógłby uczyć niejednego ze starych wyjadaczy polskiej sceny. Szymkiewicz potrafi podgrzać atmosferę nawet wówczas, gdy sam zmuszony jest do korzystania z zewnętrznych źródeł ciepła, jak to miało miejsce w Zero Instytut, a przeciwności przekuć w atut i zaimprowizować krótką piosenkę o „gryfnej farelce”, która ratowała zgrabiałe z zimna dłonie członków zespołu.

Ponoć przeciętny słuchacz potrafi skupić swoją uwagę przez ok. 20 minut. Nie wiem czy ta zasada tyczy się także koncertów, ale w myśl powiedzenia „przezorny zawsze ubezpieczony” w trakcie jednej z piosenek rozdane zostały wśród publiczności przeróżne przeszkadzajki. Tym sposobem każdy odważny mógł zagrać z zespołem, a hipotetyczne zagrożenie nudą zostało oddalone.

18 stycznia w katowickim Zero Instytut doskonale bawiła się ponad setka (policzonych w trakcie jednej z piosenek) ludzi. Nie nudził się nikt o czym może zaświadczyć wyżej podpisana. Czekamy na więcej „piosenek do dłubania w nosie”.

Budyń i Sprawcy Rzepaku w składzie:

Jacek “Budyn” Szymkiewicz: gitara, wokal, różne przedmioty
Jacek Sprawka: tuba, puzon
Ola Rzepka: perkusja, organy elektronowe


-


tekst powstał dla Trafri.net

majowe

kilka dni weekendu na zaczerpnięcie oddechu. w oknach flagi w kolorach narodowych, a powietrze pachnie wiosną.

w środku dla odmiany bardzo niewiosennie. po głowie kołaczą się myśli czarno-białe. negatywy nocnych myśli, gdy samotność smakuje najstraszniej i potwory wychodzą z szafy.

ale jutro wstanie nowy dzień. z makijażem nałożę uśmiech, wtłoczę w organizm odrobinę sztucznego, czekoladowego szczęścia i wspomagana przez promienie słoneczne, zagnam potwory z powrotem do szafy.

~ it’s gonna be a good day, just wait and see ~