opowiem wam bajkę na dobranoc.
nie tak dawno i nie tak daleko stąd mała dziewczynka puszczała w niebo kolorowe bańki, podśpiewując przy tym radośnie.
biegła przed siebie w zawadiacko przekrzywionym kapelusiku i różowymi kokardami wplecionymi w złote warkocze…
minutę później potrącił ją samochód i umarła.
rozważań o czasie i jego braku ciąg dalszy.
to nie był dobry tydzień. stanowczo i z całą pewnością stwierdzam, że mam dość. codzienne biegi sprinterskie z autobusu do autobusu, stanie w korkach, tkwienie na uczelni jakąś kosmiczną ilość godzin by opuścić zajęcia po 10 minutach i przymusowa rezygnacja z pewnego miłego towarzystwa.
w jednym miejscu marnowałam czas, którego w innym mi brakowało.
zero równowagi, żadnego zen.
potrzebuję wyciszenia i złapania oddechu. niestety już teraz wiem, że nadchodzący weekend mi tego nie zapewni.
pozostaje żyć wizją planów na przyszłość, a namiastkę harmonii znajdować w muzyce sączącej się ze słuchawek w każdym możliwym momencie i miejscu.
mam dość duże zaległości popkulturowe co odkrywam ostatnimi czasy wyjątkowo często.
szczególnie widoczne jest to gdy rozmowa traktuje o nowościach filmowych czy telewizyjnych. wszyscy podejmują żywą dyskusję, a ja się po cichu zastanawiam o czym tak konkretnie mówmy.
jakby tego było mało, w piątkowy wieczór od kompletnie obcego mężczyzny usłyszałam, że nic nie wiem o muzyce i filmach. pomijając dyskusyjność tej opinii pod kilkoma względami (jakby nie było ‘nic’ to bardzo mało) zastanowiło mnie czy moje braki są aż tak widoczne.
pociesza jednak, że o tym, że nic nie wiem o muzyce (co zirytowało) i filmach (no niech będzie…) zdecydował chłopiec, który nie wie nic o mnie. o kulturze też wie niewiele, ale to już inna historia.
niemniej jednak postanowiłam coś z tym zrobić i wczoraj obejrzałam fascynującą opowieść o życiu człowieka-marchewki.
jestem teraz fajna i młodzieżowa? ;)
a telewizji i tak oglądała nie będę, bo póki doba nie ma 25 godzin szkoda czasu na popkulturowe bzdury.
nie żyję. w tym świecie.
mam wrażenie, że szarpie mnie w różne strony, zakrzywiam czasoprzestrzeń i wpadam w korytarze czasowe.
słowami artysty: kolejny tydzień minął jak crash-test.
wszystko dookoła mnie pędzi. zamykam oczy w jednym miejscu, a otwieram je zupełnie gdzie indziej.
zanim skończę pisać te słowa milion razy zniknę i milion razy się pojawię.
znikam.
a gdyby tak…
serce z czekolady, w którym czekoladowa miłość wypełnia czekoladowe przedsionki. wpływa do czekoladowych komór i czekoladowymi tętnicami roznosi słodycz do każdej, nawet najmniejszej komórki ciała.
i mózg czekoladowy. w którym czekoladowe synapsy eksplodują czekoladowym szczęściem.
już nigdy więcej łez. tych nie-czekoladowych.
Jest taki pan, który zamyka moje usta jednym spojrzeniem.
Spojrzeniem, które, jeśli nieprzychylne, sprawia, że świat traci kolory.
Zatrzymując obrazy, kradnie moją duszę.
A ja już tak nie chcę.
Panu już podziękujemy.
